I just did it!

Ik finishte. In plaats van uitgebreid m’n statistieken op m’n horloge te bestuderen, zet ik het gewoon uit. Who cares? Ik finishte de race, samen met de andere 6.023 vrouwen.

IMG_6570Iets wat ik op de dag van mijn inschrijving nooit gedacht had, vooral door de niet-zo-strakke training die ik voordien deed. Dat is het ding met die race. Niemand geeft er echt om wie eerst eindigde. We zijn allemaal winnaars.

Ik volg de finishers naast mij en zie bekers water, ik neem er dankbaar één aan. Ik wandel nog verder en krijg een Frozz frozen yoghurt in m’n handen geduwd. Verfrissing, dankjewel! Maar eigenlijk ben ik op zoek naar de ‘medaille’, de felbegeerde armband ontworpen door The Boyscouts. Overhandigd door een knappe kerel van de Vondelgym neem ik het doosje in m’n handen. Ik zie al snel mijn supporters zitten en ga er naar toe. Ik lepel vrolijk mijn froyo naar binnen en probeer te bevatten wat ik net heb meegemaakt. Een waterval van woorden vloeit ook uit mijn mond. Mijn lichaam zit nog vol adrenaline van de race. Ik moe? Nee!

IMG_6579kopieIk zie nog andere vrouwen het stadion binnenlopen en ze worden allemaal, één voor één, toegejuicht door toeschouwers, crewmembers en andere finishers. Je ziet hen gewoon groeien, groter worden, de laatste motivatie krijgen die ze nodig hebben. Ik geniet nog intens na van alles. Ik maak een foto van de armband en post hem onmiddellijk op m’n sociale media. Ik finishte en iedereen mag het weten! Ik zie eerdere aanmoedigingen en dat doet me goed. Ondertussen gaat het feestje in de eventarea gewoon verder: muziek, lichtjes, sfeer op en top!

Toch besluiten we om door te gaan. Het is immers al half 11 gezien de latere start. Omdat zowel mijn supporters als ik hebben geen echt avondeten achter de kiezen (hallo zenuwen!) dus we vertrekken naar de MacDonalds. Tijdens de tramreis gloei ik nog na. Het is gezellig druk op de tram, samen met andere meiden die net de race uitgelopen hebben. Op straat moet ik me echt inhouden om niet tegen iedereen te roepen dat ik net de WeRunAmsterdam heb gelopen.

IMG_6584

In de MacDonalds vind ik dan, hangende boven mijn hamburger, eindelijk wat rust. De afgelopen drie, vier uur zat ik vol spanning en adrenaline, ik voelde die ook bij alle andere meiden. Nu voel ik vermoeidheid toeslagen. Ik besluit de gegevens van mijn horloge over te zetten naar mijn TomTom Mysportsaccount en het lijkt erop dat ik finishte op 01:01:47, maar uiteraard valt de officiële tijd af te wachten. Moe maar voldaan wandelen we naar het hotel. Ik voel mijn benen wel zwaarder en vermoeider voelen, dit belooft voor morgen! Ik neem nog een snelle douche en duik m’n bed in.

Ik word wakker na een toch nog wel vrij korte nacht. Op het eerste zicht ben ik niet al te geradbraakt: een beetje stijve benen, maar nog wel doenbaar. Ik voel het al, dit wordt een comfy sweater-sweatpants kind of day. We pakken onze spullen in (te veel winkelzakjes!) en gaan ontbijten. Ik check ondertussen mijn echte officiële tijd: 01:01:41 met een tempo van 06:10 per kilometer. Ik deed het gewoon. Ik finishte binnen mijn doel, zonder er op dat moment mee bezig te zijn. Zes minuten sneller dat dan ik thuis op m’n eentje 10 km loop. I did good. Maar het is over nu. We vertrekken naar huis. Dag Amsterdam.

Ik ben nog steeds niet uitgepraat. Het aller-, allerlaatste deel van mijn verslag volgt snel!

2 gedachtes over “I just did it!

  1. Ik heb ook meegedaan samen met een vriendin en vond de sfeer langs het parcours ook super! Helaas geen PR gelopen, maar zou nu graag volgend jaar meedoen in Parijs of Londen:-)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s