15 dingen die ik nooit zal vergeten over de Ten Miles

Voor al wie gisteren onder een steen heeft gelegen: gisteren was er iets te doen in’t Stad. Eén of andere loopwedstrijd en uiteraard liep ik mee. Het was een memorabele dag, deze 15 dingen zal ik dan ook nooit vergeten:

  1. Verkouden zijn. Het begon zaterdag al met een dikke, pijnlijke keel. Zondag had ik dan wat snot-problemen. Ik, dé persoon die nooit ziek wordt, heeft een snotvalling de dag van de 10 Miles. Gieren. Maar niet echt. Gelukkig haalden alle steunberichtjes via Instagram mij er bovenop.
  2. Ondanks de mindere training van afgelopen weken, toch zelfverzekerd aan de start staan. Zelfs met de eerder vermelde verkoudheid. Ik had er 100% vertrouwen in dat het mij zou lukken. Waarschijnlijk niet binnen mijn doel van 01:30, maar ik wist dat ik de finish zou halen. No matter what.
  3. En over de start gesproken: dat adrenalinegevoel dat je krijgt vlak voor het vertrek is fantastisch. My own personal drug. De sfeer zat er dan ook dik in en de start verliep vlotjes in waves. Ik zat in wave drie en liep perfect op schema om 16 uur over de startlijn.

IMG_5531

  1. Eens ik over de startlijn liep, besloot ik om rustig te beginnen. Ik had namelijk geen idee hoe mijn lichaam zou reageren op de lange duurloop. Ziektekiemen eruit zweten? Of toch een shut down? De eerste vier kilometer werd ik op gang getrokken door een ‘haas’. Een leuke jongen die bij mij bleef lopen en ervoor zorgde dat ik een vlot tempo kreeg. Ik heb hem hierna niet meer teruggezien, maar toch thanks buddy!
  2. Het parcous van de Ten Miles loopt voor een deel over de autostrade. Leuke afwisseling, aangezien ik thuis door kleine straatjes loop. Enfin, afwisseling… Lopen op de autostrade is vrij saai. En met de auto lijkt het écht, écht minder lang. 😉
  3. Ook iets anders tijdens de Ten Miles: tunnels. Jeej! Want we gaan naar beneden. Maar euh… Ook terug naar omhoog. Ik kreeg al spijt dat ik mijn heuveltrainingen nooit echt serieus heb genomen.

IMG_5532

  1. Gelukkig was er dat ellendig lang stuk autostrade én tunnel een drankpost. Eventjes stoppen om een paar slokken te nemen werkt veel efficiënter dat proberen dat water van ver in je mond te gooien. Na vijf loopwedstrijden snap ik eindelijk het principe, hoera!
  2. Verwonderd opkijken telkens een supporter mijn naam riep. Ah ja, ik had natuurlijk een gepersonaliseerd borstnummer. Toch een beetje wennen dat een wildvreemde je staat toe te juichen. Maar hey, het helpt! 😉
  3. Tijdens het lopen een complimentje krijgen: “ik wou efkes zeggen dat je een schoon pakske aanhebt”. Mijn outfit zag er trouwens zo uit:

IMG_5462

  1. Heel hard naar de meneer willen roepen die beweerde dat we ‘nog maar zes kilometer moesten lopen’. Volgens mijn TomTom was het nog 6,8 km. Maar oké, wat is die 800 meter nu nog eigenlijk? 😉
  2. Meestal snelwandel ik over de Meir op weg naar de les of naar het werk (of naar een winkel 😉 ). Maar nu? Nu was de Meir de persoonlijke catwalk van de lopers. Jammer dat ik nu niet kon windowshoppen. 😉

IMG_5533

  1. Ik ontdekte de écht hel van de Ten Miles. Niet de afstand, maar de laatste twee kilometer. Na kilometer 13 duik je namelijk de Waaslandtunnel in. De tunnel die onder de Schelde doorloopt, wat wil zeggen: diepe tunnel. Ik las de dag voorzien nog een snelle tip op running.be en hield dan dan ook als mantra in mijn hoofd. Het is namelijk niet echt motiverend wanneer er net een ziekenwagen passeert het moment dat je door te tunnel loopt. Ga ik ook sneuvelen? Waarom staan er om de zoveel meter mensen van het Rode Kruis? Gelukkig hielp ‘snelheid maken naar beneden en schouders opentrekken naar boven’ mij erdoor. Hoewel, op het einde van de tunnel, wanneer je terug in het felle daglicht terechtkomt en de allerlaatste stijgende meters moet kloppen, denk je toch wel even dat je in de zevende hemel bent. Waar is dat potje rijstpap?
  1. Maar de laatste 500 meter? Die zweefde ik. Dat overheerlijke gevoel wanneer je over de finish loopt, het verrast mij iedere keer weer. Ik hield tijdens het lopen eigenlijk geen rekening met mijn pace of tijd. Die finish binnen 01:30 had ik al lichtjes opgegeven, door de verkoudheid kon ik toch niet optimaal ademen. Ik viel bijna achterover toen ik mijn tijd zag: freaking 01:28:38. #BADASS
  2. Mijn Nike Lunarglides zijn écht, écht wel toe aan hun pensioen. Nog vijf kilometer erbij en er zit echt een gat in de zolen. Een welverdiend pensioen, want ze hebben mij ver gebracht. Letterlijk. 😉
  3. En het allerlaatste? Hoewel ik tijdens het lopen mezelf wel honderd keer vervloekt heb en enorm tegen mezelf gezaagd heb, vraag ik mij nu af wanneer ik mij opnieuw kan inschrijven om volgend jaar die 01:28:38 te verslagen. 😉

IMG_5530

Dankjewel voor al jullie steunberichtjes op Instagram. Special thanks to bae Stephanie, die mij praktisch aan het stalken was via de volgpagina van de 10 Miles. 😉 You guys all rock.

 Liep jij ook de 10 Miles? Wat zal jou altijd bijblijven? Let me know! 🙂

10 gedachten over “15 dingen die ik nooit zal vergeten over de Ten Miles

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s