I ran Disney

Beeld het je in: een wondermooi parcours doorheen Disneyland Parijs, een betoverde sfeer, een ontelbaar aantal enthousiaste Disney-medewerkers die je aanmoedigen, een magische afstand en een gouden medaille. Voor mij is het niet langer een droom, maar realiteit. I ran Disney.

Ik weet ondertussen nog altijd niet wat ik nu juist moet neerpennen of waar ik moet beginnen. Ik ben nog steeds onder de indruk, en zonder woorden. Maar ik denk dat jullie allemaal wel benieuwd zullen zijn naar hoe ik de race ervaren heb. Ik ga heel eerlijk zijn, mijn vooropgestelde finishtijd van 02:00 heb ik niet gehaald. Ben ik daar boos over? Neen. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om deze eerste halve marathon te lopen. Na mijn reis naar Miami vorige week, werd ik toch nog geveld door jetlag, in combinatie met een verkoudheid. Joy. Dit is de 10 Miles all over again. Voor iemand die niet veel ziek wordt, weet ik mijn momenten wel uit te kiezen. 😉

Kortom: mijn laatste run dateerde van twee weken geleden donderdag. Schuldgevoel aanwezig? Check! Ik was immers al helemaal overtuigd dat ik plots nog geen 200 meter meer zou kunnen lopen. #teampaniek was aanwezig.

Maargoed, moving on. Ik stond dus met een klein hartje (en een loopneus) aan de startlijn, zondagochtend om jawel 06:00. Voorziene start: 07:00. Het werd dus een uurtje bibberen en wachten (en beseffen dat de batterij van mijn Apple Watch de geest had gegeven), maar ook vrienden maken in de startvakken. Ondertussen werd er ons nog een wijze les meegegeven: it’s not about time, it’s about fun. Op dat moment draaide er bij mij een knop om. So what als ik niet onder die felbegeerde twee uur loop? Ik wil liever optimaal genieten van deze unieke race-ervaring, in plaats van mezelf leeg te lopen en misschien zelfs te moeten opgeven.

Ik had het parcours uiteraard op voorhand bestudeerd: de eerste vijf kilometer lopen we doorheen beide parken, daarna mogen we 11 kilometer lang door de Franse boerenbuiten lopen, om daarna de boel af te sluiten door langs de hotels en Disney Village naar de finish te lopen.

fullsizerender1

Ik ga niet liegen en ook niet overdrijven, maar het lopen door de parken: magisch. It’s all about them Disney magic. Aangemoedigd door enorm veel Disney-medewerkers die om 7 uur ’s ochtends staan te springen en te roepen, en langzaamaan het roze kasteel dichterbij zien komen, het is om kippenvel van te krijgen. Jammer genoeg vlogen deze vijf kilometer dan ook te snel voorbij. Na een kleine fotostop bij het kasteel, liep ik het park uit, richting de Franse boerenbuiten dus. Ik wist op voorhand al dat dit het saaiste stuk zou worden: lange wegen met rotonde’s, bah. Wie wil daar nu ook lopen nadat hij net onder het roze kasteel heeft gelopen? Niemand.

Wat stond er trouwens niet op de kaart? De ellendige heuvel. Die. Ellendige. Heuvel. Ik denk dat hij toch wel van kilometer 11 tot kilometer 16 met elke loper zijn voeten heeft gerammeld. Deze kilometers waren voor mij echt afzien. Gelukkig wist ik dat we daarna terug naar de Disney-terreinen zouden lopen, even op de tanden bijten dus. Plots zie ik uit m’n ooghoek een bekend gezicht langsschieten in de tegengestelde richting: Annemerel vliegt mij voorbij, met d’r iPhone in haar handen. Ze roept denk ik iets, maar ik heb het te laat beseft om te weten wat het nu net was.

Zodra ik kilometer 19 passeer, krijg ik het mentaal toch wel even zwaar. Hoewel ik voldoende digitale steun heb gekregen (hartjes voor jullie!), is het toch hard om te beseffen dat ik alleen in Disneyland ben, en dat er dus niemand echt voor mij aan het juichen is.

Maar plots hoor ik mijn naam: Annemerel (once again)! Daar staat ze terug, uiteraard al gefinisht, met al dat gevlieg van mij! Ik maak een verbaasd piepgeluidje omdat ik niet had gedacht dat ze mij daadwerkelijk zou herkennen, excuses voor de medelopers in mijn buurt. Haar aanmoediging geeft mij vleugels, dus ik zwaai terug en versnel nog voor die laatste drie verdraaide kilometers.

En eindelijk is hij daar: de finishlijn. Ik loop erover en word opgewacht door Mickey, Minnie & Co. Terwijl ik nog steeds niet kan geloven dat ik, voormalig fat&lazygirl, zomaar eventjes 21,1 kilometer heeft gelopen, krijg ik de gouden medaille rond m’n nek. Wauw. Ik moet zeggen: ik heb het niet drooggehouden. De medaille heeft sindsdien mijn nek bijna niet meer verlaten, en ik denk dat ik nu nog altijd wel nagloei van trots. Het is net zoals mijn mama mij een berichtje stuurde na mijn finish: ‘Al je inspanningen leveren je toch wat op. En je kan echt wel fier zijn, want je het het allemaal helemaal zelf gedaan’.

Dus ja. I ran Disney.

x

Marianne

(PS: Officiele race-foto’s volgen nog, ik kocht een fotopass zodat ik deze ervaring ook in beeld vereeuwigd heb. Laten we dan ook vooral duimen dat ik er als een weelderig prinsesje opsta en niet als Cruella De Vil.)

3 gedachtes over “I ran Disney

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s