Hoe ik een nieuw PR liep op de halve marathon van Eindhoven

Afgelopen woensdag nam ik een vrij impulsieve beslissing. Toen me de vraag werd gesteld of ik de halve marathon van Eindhoven wou lopen, stond er eigenlijk een rustige ‘duurloop’ van slechts 70 minuten op de planning. Mijn trainingsschema zei dus nee, maar ik zei ja. Want diep in mijn gedachte speelde het feit dat ik, naast de halve marathon van Disneyland, nog geen echte ‘tijd-halve-marathon’ had gelopen. In Disneyland loop je namelijk niet voor je snelle tijd, maar voor de ultieme Disney-beleving. Maar ik dwaal af… Tijdens mijn trainingen voor die eerste halve marathon vorig jaar, klokte ik een niet-officieel PR van 02:06:30. En ergens wou ik die tijd wel verbeteren. Onder het motto van ‘een laatste generatie repetitie voor de NY Marathon’, greep ik die kans dan ook met beide handen.

Weg dus met de rustige trainingsweek, want ik wou uiteraard sneller lopen dan die 02:06:30. Op zondag stond ik dan ook in Eindhoven, hopend dat ik mijn PR daadwerkelijk zou verbreken. Ik had namelijk al een aantal mensen mijn doel verteld, en dan wil je dat doel uiteraard ook waarmaken. Ook de meiden van het #teamannemerelrunsNYC2017-Whatsappgroepje zouden mij tracken via de app. Diep vanbinnen vroeg ik mezelf ook al een tijdje af of ik ooit nog aan mijn toptempo van 05:30/km zou kunnen lopen, iets waar ik al sinds begin januari na de lactaattest aan twijfelde.

Hoewel ik de dag voordien (en de ochtend zelf) nog twijfelde om een longsleeve aan te trekken, besloot ik toch om mijn marathonoutfit te testen. You never know. De weersomstandigheden waren ook ideaal: lekker fris met bewolking, zo hebben we het als loper graag. Ook m’n voedingsplan werd nog maar eens voor de zoveelste keer getest: pancakes all day, every day, waar Tom toch lichtelijk judging bij stond te kijken. Zeven pannenkoeken and counting.

Na nog een korte Dixi-stop, begeven we ons naar startvak G, met richttijden tussen 01u45 en 2u05. Whoops, zou dat niet héél snel zijn? Tom maakt nog een snelle berekening voor m’n pace. Als ik sneller dan 06:00/km loop, loop ik de halve marathon onder 2u05. In ons startvak spotten we ook de ballonen van 02u00 en 02u05. Om twee uur klinkt het startschot van onze wave en een minuutje later lopen we netjes over de start.

De eerste kilometers verlopen zoals altijd tijdens een wedstrijd. Veel zuchten en wringen om plaats te hebben om de tragere lopers in te halen. Uiteraard ook respect voor hen, maar als je ziet dat je constant wordt ingehaald, blijf dan alsjeblief niet uiterst links lopen. Even later wuiven Tom en ik nog naar elkaar, hij snelt er vandoor om met een tijd van 01u45 in gedachten. Go Tom.

Vanaf dat moment is het ik tegen mezelf, dus zet m’n iPod aan en luister naar een aantal DJ-sets van Tomorrowland (ook dat werd getest voor NY, want mijn Spotify-playlist komt m’n oren al uit). De eerste kilometers van het parcours zijn… Saai. Oké, ik heb dan twee weekends geleden in Disneyland gelopen, maar ze zijn echt saai. Op kilometer vier moeten we ook onhandig door een trechtervorm over een tijdsmat lopen, wat zorgt voor wat opstopping. Op kilometer zes haal ik de pacers van 02u05 in. Ik vraag me af of ik bij hen zou blijven lopen, maar eigenlijk kan ik nog wel sneller lopen dan hen. Ik laat ze dan ook achter mij en ga op zoek naar de volgende ballon: 02u00.

Ondertussen houd ik m’n pace netjes in de gaten, en zie dat ik rond de 05:30 schommel. Netjes. Hopelijk houd ik dit ook vol, want ik herinner me nog tijdens de Tilburg 10 Miles dat ik de laatste 6 kilometer toch moest toegeven na 10 kilometer ook netjes 05:30 te lopen. Ik tel de kilometers én de drankposten weg, waarbij ik altijd een bekertje sportdrank en een bekertje water aanneem. Elk kwartier neem ik ook nog een PowerBar gelsnoepje. Hoewel ik altijd het ‘wandelen’ aan de drankposten vrees, lijken ze nu geen invloed te hebben op m’n pace. Ik blijf aan een tamelijk constante pace lopen. In de verte spot ik al de ballon van 02u00. Maar omdat zij steeds doorlopen bij een drankpost en ik drinken aanneem, lijk ik ze nooit in te halen. Vervelend!

Rond kilometer 16 lopen we door een soort van ‘bos’ en zie ik Runninglau in m’n ooghoek. Ik doe even m’n muziek uit en vertel haar eventjes dat ik ook meega met de Annemerelreis naar New York. Zij sluit namelijk gezellig aan bij ons groepje. Ze vertelt me dat dit ook voor haar een generale repetitie is. We wensen elkaar nog even succes, en ze snelt er vandoor.

Ik bereid me voor om de laatste vijf kilometer nog te knallen. Ik weet dat als ik zo blijf doorlopen, een finish onder de 02:06:30 er sowieso inzit. De laatste drie kilometer lopen we terug het centrum van Eindhoven in. Ik herken het dan ook vooral aan de winkels. 😉 In het centrum heeft de organisatie heel onhandig de smalle straten nog smaller gemaakt met nadar-hakken, zodat je maar met drie lopers naast elkaar kan lopen. Slechtste. Plan. Ooit., want ik voel nog dat ik sneller kan (en ik wil die verdomde paces nu ook wel eens inhalen, ze lopen vlak voor me).

Na heel wat gezucht kan ik hen eindelijk passeren. Ik blijf door het centrum vliegen, terwijl mijn pace steeds sneller wordt (negatieve splits, iemand?). Ik wil sneller, kan sneller. Met nog twee kilometer te gaan, krijg ik plots een berichtje. Marathonmaatje Aurelie. ‘Nog 2km, komaan meid. Finishen onder de 2 uur zit er dik in!’. ZO. LIEF. Ik stuur terug dat ik toch wel aan het sterven ben, maar vind in het berichtje ook de kracht om nog door te gaan. Mijn pace op kilometer 18 was 05:29, terwijl ik hem op kilometer 21 wist op te drijven naar 05:20.

Opeens leek ik alle ruimte te krijgen: het pad verbreedt en ik spot de finish. De finish die ik hoopte om onder de 02:06:30 te bereiken. Ik maak me klaar om mijn finale sprint in te zetten, en die mag ze zijn. De laatste tweehonderd meter loop ik met een pace van 04:12. Over leren doseren gesproken. Ik druk m’n Garmin uit en bekijk onmiddellijk in de app mijn officiële tijd. Ik kan niet geloven wat er staat: 01:58:33. I did it.

Ondertussen stromen ook alle Whatsappberichtjes van de meisjes van #teamAnnemerel binnen die ik gemist had. Het is ongelofelijk dat we elkaar een jaar geleden nog niet kenden, en nu zo supporteren voor elkaar. Doorheen het lopen hebben ze mij op de voet gevolgd, en aangemoedigd. Het wordt me allemaal even te veel en de tranen beginnen dan ook over mijn wangen te stromen.  Al mijn twijfels over ‘kan ik nog wel zo snel lopen’ zijn ook in één klap verdwenen, want vandaag heb ik het bewezen.

01:58:33, mijn nieuwe halve marathon PR.

Heb jij ook de halve marathon van Eindhoven gelopen? Hoe ging het? Let me know! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s