Een brief voor mezelf, voor de marathon

Lieve ik,

Je leest deze brief na 10 intensieve trainingsmaanden. Maar liefst 39 weken lang trainde je voor je eerste marathon. Een marathon die je morgen gaat lopen. En zoals gewoonlijk heb je weer last van je zelfvertrouwen en maak je je zorgen om zaken waar je geen controle over hebt. Je denkt dat je minder snel en fit bent in vergelijking met de vorige maanden. Misschien piekte je wel te snel?

De training was hard, en de zaken die in je gedachten blijven plakken zijn niet de lange duurlopen, de intensieve snelheidstrainingen of de zachte herstellopen. Het zijn zelfs niet de wedstrijden die je liep als generale repetitie. Het zijn de runs waarbij je het gevoel had dat je je misschien toch maar 90% had gesmeten, in plaats van de volle 100%. En nu wens je dat je wel de volle 100% had gegeven, of misschien zelfs 110%. Want plots lijken die runs de allerbelangrijkste van je schema. Je heb jezelf tekort geschoten en zal nu misschien je doel zelfs niet halen.

Maar wat je nu moet doen, is de balans opmaken. Je moet denken aan het feit dat je iets ongelofelijk, zelfs onwerkelijk gaat doen. Je gaat zondag een marathon lopen! Kijk dan naar hoe ver je gekomen bent. Herinner je je eerste trainingsdag nog? Wanneer je dacht dat je een idioot was om jezelf in te schrijven voor een marathon, terwijl je amper vooruit leek te komen? Dat was 39 weken geleden. Sinds dat moment heb je kilometer getraind. Elke maand warden er veel kilometer gelopen. Je hebt meer dan 180 trainingen achter de rug. Je bent sneller en fitter geworden. Je leerde om jezelf te pushen, elke kilometer lang, tot je afstanden liep die je nooit voor mogelijk had geacht. En op zondag? Op zondag all the hard work will pay off.

Je gaat doen wat slechts 1% van de bevolking doet. Weet je nog dat je beelden zag van marathonlopers, wensend dat jij ook van de lopers zou zijn die wordt aangemoedigd door gigantisch veel mensen? Dat ga jij zijn. Je hebt geweend, gezweet en je bent zo veel sterker geworden in de laatste maanden. Alle trainingen die je deed, die zijn voor zondag. Dat is je vooruitgang. Je  celebratory final run zal de gemakkelijkste zijn, dus waarom ben je bang? Waarom maak je je zorgen? Als je op een koude vrijdagochtend om 6 uur aan een 2,5 uur durende duurloop kan beginnen, of na een heftig weekend 30 kilometer klopt, dan kan je nu die marathon lopen. Deze marathon wordt aanschouwd door duizenden mensen, en ze zullen allemaal supporteren voor jou, roepen voor jou. En je hebt het verdiend.

Calm down. Je hebt er heel lang over gedaan om je voor te bereiden op de marathon. Nu is het dan ook tijd om hem te lopen. Je zal al voor de start een emotioneel wrak zijn, dat ben je nu al. Je bent geïrriteerd geweest, boos geweest, teleurgesteld geweest. Je hebt hoogst waarschijnlijk op een aantal mensen hun systeem gewerkt met je irritant gezaag en geklaag. Je bent een vat van energie en emoties. Je zal dan ook met tranen in je ogen aan de startlijn op de Verizano Bridge staan. En dat is oké. Want dit het moment waarop je al die maanden gewacht hebt.

Wanneer jouw startschot klinkt, ga er dan alsjeblief niet als een speer vandoor. Ja, je wil enorm graag lopen na het lange wachten in de lopersdorpen. Maar je hebt een plan. Stick to it. De mensen die je nu inhalen zijn niet belangrijk. Op dit moment gaat het tussen jou en de 42.195 kilometer. Hou het parcous in je achterhoofd: de eerste kilometers hou je je jezelf in, om je te sparen voor de laatste moeilijke kilometers. Het half way point is gemakkelijk. Je kan praktisch me je vingers in je neus die eerste 21 kilometer lopen. Drink weinig, maar drink vaak. Hoe zal je je voelen op kilometer 32, wanneer je nog 10 kilometer moet? Tel je al af? Nog negen, nog acht, nog zeven…

Dit is het moment waarop de echte marathon start. Waarop de échte uitdaging begint. Je zal op elk moment denken dat je moeten vertragen of wandelen. Je denkt eraan om te stretchen, of zelfs om hulp te vragen aan de EHBO. Don’t give in. Je loopt met een reden: om die verdomde medaille aan de finish te krijgen, en jezelf een maratonloper te noemen.

Haal herinneringen op. Denk aan de harde trainingen die je deed (en ja, die waren zelfs langer dan de 10 kilometer die je nu nog moet lopen). Denk aan de steun die je kreeg van #teamannemerelrunsNYC2017 en je vrienden. Je weet dat ze volgen, dus laat hen zien hoe je hard je kan werken. Stel hen niet teleur. You’ve got this.

Nog vijf kilometer te gaan. De toeschouwers staan ondertussen rijendik te roepen en de finish komt met elke stap dichterbij. Glimlach – je MOET glimlachen. Je bent geweldig. Je hebt nog een kilometer te verslaan, en nu moet je diep graven om nog dat beetje kracht te vinden om te finishen. Kilometer 42 is gepasseerd, en die laatste 200 meter lijken zelfs nog langer te duren dan de kilometers die je al deed. Nu is het tijd om je sprint in te zetten. Neem alles in je op: de supporters, de andere lopers die net zoals jij zo klaar zijn om te finishen. Neem het in je op. Al je trainingen, al die weken van mentale en fysieke uitdagingen, die waren het allemaal waard. Tuurlijk, je benen zullen het begeven zodra je over de finish loopt, en je zal als een kind staan janken. Maar je zal ook elke meter van de marathon herinneren, want je hebt ze verdiend.

Wees trots op jezelf, de tijd is niet belangrijk. Je zal misschien een bepaald doel willen halen, maar wanneer je finisht en je weet dat je niets meer had kunnen geven, dan heb je alles gedaan wat je kon doen. Als je jezelf binnenstebuiten heb gekeerd op zoek naar kracht, en je hebt elk grammetje energie gegeven dat je maar kon vinden… Dan heb je gewonnen. Je bent over een grens gegaan waarvan je dacht dat je er nooit over kon.

Dit is jouw dag. Steek je handen in de lucht, and finish the damn thing.

Een gedachte over “Een brief voor mezelf, voor de marathon

  1. Wauw, Marianne! Zo mooi geschreven! Zondag was JOUW dag. De dag waar je al 39 weken naar uitkeek. Jij behaalde die zuurverdiende medaille en liet je niet uit je lood slaan door een brandweerwagen, politiewagen, regen, heuvels, … Je hebt het allemaal doorstaan. En zoals je zelf zegt, de tijd is niet belangrijk. New York was jouw droom en die heb je maar mooi bereikt! Jij maakte van jouw droom een plan en bracht dat plan ten uitvoer. En daar kunnen heel wat mensen nog van leren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s