NY Marathon verslag

Gisteren liep ik zoals gepland de New York marathon. Wat niet gepland was, was mijn finishtijd. Hoewel ik 04:30 in gedachten had, kwam ik pas om 04:49:11 over de finishlijn. Hoe dat gebeurde? Dat lees je mijn marathonverslag.

PREMARATHON

Ik moet eerlijk toegeven: de afgelopen nachten sliep ik niet veel. #teamjetlag Toch slaagde ik erin om 7 uur slaap te klokken, wat dan ook meer is dan de afgelopen twee dagen. Helaas. Ik leek dan ook nogal lusteloos en deelde de zenuwen en de opwinding bij de andere meisjes van #teamannemerelrunsNYC2017 niet. Ook helaas. We namen de bus naar de startdorpen en geraakten overal vlotjes door. Daardoor had ik met Annemerel en Aurelie nog ruim te tijd om de dixi’s te bezoeken, nog een banaan te eten en even te wachten tot onze corral opende. Here we go!

WAAR IS DIE BRUG DAN?

Om 10u40 gaat, na het aanhoren van het Amerikaanse volkslied, het startschot. Al snel loop ik vlotjes over de start. Na anderhalve kilometer, op de helft van de Verrazano Bridge, vraag ik me af of we wel over de juiste ‘beruchte’ brug lopen. Het gerucht klopt dus dat je deze brug op adrenaline loopt, want hoewel hij het hoogste stijging van de marathon is, voelde deze aan als peanuts. De tijd op deze brug leek ook echt voorbij te vliegen. Ik zag mezelf dan ook zeker finishen op 04:30.

BROOKLYN SUPPORT

Na de Verrazano Bridge lopen we Brooklyn in, waar zo ongelofelijk veel supporters staan. Wanneer ik onder een brug doorliep, was het geluid werkelijk immens. Mijn benen voelen nog fris, en de eerste 10 kilometer loop ik op 01:10:20. Helaas had ik al snel door dat mijn Garmin-horloge al iets te optimistisch, want hij liep al een beetje voor op de officiële afstand. Op het 12 kilometerpunt zag ik een groot live-scherm van de finish, en zie ik de eerste elite-man finishen. Het enige wat ik hierbij kon bedenken, met nog 30 kilometer te gaan, is dat er verschil moet zijn. 😉 Op kilometer 19 zie ik zelfs een aanzoek gebeuren. She said yes. 

HALFWEG

Op de Pulaski Bridge passeer ik het halfway point. Tussendoor check ik af en toe de app om mijn finishtijd te checken, aangezien ik niet echt nog op mijn Garmin kan betrouwen. Daar staat er nog steeds een finish van 04:31:00 aangegeven, waarbij ik me bedenk dat ik die extra minuut er wel in de laatste kilometers zal aflopen. Na de Pulaski Bridge volgde de Queensboro Bridge, een regelrechte hel voor lopers. Via deze brug loop je Manhattan binnen, maar aangezien Manhattan hoger ligt dan Queens, klop je meer kilometers in de stijging dan in de daling. Zo gemeen!

HELLO MANHATTAN

Na de Queensboro Bridge loop ik Manhattan binnen, waarbij echt een muur van geluid door de supporters je opwacht. Op dat moment zie ik ook het 16-mile punt, waardoor ik snel besef dat ik nog maar een 10 Miles hoef te lopen. Omdat ik begin te merken dat ik mijn gelsnoepjes steeds moeilijk binnenkrijg, wil ik geen risico’s nemen op maagproblemen en schuif ik ze aan de kant. Ik kan nog steeds bekers Gatorade nemen als ik me slap voel.

SMILE, YOU’RE ON CAMERA

Ik passeer het half way point, en zie dat ik nog steeds op schema ligt voor een finish rond 04:30. Ik kijk ook uit naar kilometer 27, want daar staat TUI met de supporters (en vooral de mijne dan). Ik zwaai al van ver, en wordt door maar liefst drie mensen op de foto gezet. Feeling famous. 

DIT IS GEMEEN

Op kilometer 30 beginnen helaas mijn grote problemen. Plots wordt ik door een politieman tegengehouden omdat er een brandweerwagen 1st Avenue op moet. Sympathiek van de lopers achter mij om tegen me op te lopen, maar ook sympathiek van hen om alle lopers toch zeker een halve minuut te laten wachten. Ik snap dat hulpdiensten steeds voorrang krijgen, maar op 30 kilometer plots 30 seconden moeten stil te staan, daar worden mijn humeur, benen en pace niet beter van. Plots voelen mijn benen dan ook als beton, en lijkt alles pijn te doen.

HOBBEL HOBBEL

Door de pijntjes die ik voel, lijkt 1st Avenue zo ellendig lang. Maar ik bijt door, want ik weet dat we daarna nog de bocht door de Bronkx nemen, en dan teruglopen over 5th Avenue om daarna door Central Park te finishen. Ondertussen speel ik ook een mentaal spel met mezelf, want alles in mezelf zegt dat ik moet wandelen, of misschien zelfs wel moet stoppen. Elke stijging voelt als de zevende cirkel van de hel, en zelfs op dalende stukken komt mijn pace amper boven de 07:00/km uit.

Terwijl ik mezelf nog steeds loop te beklagen over het feit dat ik uit alle mensen van de marathon moest wachten door de brandweer (DRAMAAAA!), gebeurt hetzelfde helaas opnieuw. Op kilometer 35 mag ik deze keer wachten op een politiewagen. Het wenen staat me nu wel nader dan het lachen. Met nog maar 7 kilometer te gaan, lijkt elke kilometer plots eeuwen te duren. Helemaal in tweestrijd met mezelf, mis ik dan ook het tweede TUI-supporterspunt met mijn papa en zus volledig. Sorry!

We lopen Central Park in, en hoewel het idee om te wandelen steeds aantrekkelijker lijkt, besluit ik toch niet om in te geven. Bij drankposten blijf ik netjes doorwandelen (elke drankpost een bekertje water), maar daarna ga ik terug aan de bak. Het stukje over W59th Street, waarbij we via Colombus Cirle Central Park terug inlopen, lijkt langer te duren dan de hele marathon samen (maar dat vond ik van elke kilometer na het 30KM-punt).

FINISH STRONG

Plots zie ik een 800M-bordje staan (ik was door alle mile-aanduidingen toch al mijn kluts kwijt, geen rekenwonder hier). Ik besluit om die laatste 800 meter toch nog in glorie te eindigen. Ik word vlak voor de finish ook nog op de foto gezet door de meelopende TUI-fotograaf (wat een service!), en ik ben reuzebenieuwd hoe ik er op deze foto uitziet. Ik zie de finish in de verte en zet mijn ‘eindsprint’ in. Mijn laatste kilometer liep ik met een pace van 06:09. Ik loop over de finish en besef dat ik het gehaald heb.

New York, dankjewel! Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloper noemen. (Maar laten we eerlijk zijn, je was een beetje een b*tch 😉 ).

Hoewel ik dus mijn beoogde eindtijd van 04:30 niet haalde, ben ik toch ontzettend tevreden met mijn tijd. De laatste kilometers, die liep ik echt op karakter. Die medaille zal de komende dagen mijn nek dan ook niet veel verlaten. 😉

PS: De eindcijfers van deze marathon?

Pace: mijn pace zakte van een gemiddelde van 06:21 tot aan het 30KM-punt naar een uiteindelijk gemiddelde van 06:58. Snap je mijn ellende nu?

Gelopen afstand (op Garmin): 43,50 kilometer (die memo van 42,195 kilometer had ik precies niet gekregen…)

Verbrande kcal: 3394 kcal (hier met dat eten!)

 

Een gedachte over “NY Marathon verslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s