Mijn goede voornemens voor 2018

1 januari, hét moment bij uitstek om het over goede voornemens te hebben. Vorig jaar heb ik dit niet gedaan, maar het was dan ook wel duidelijk dat 2017 in het teken stond van het opbouwen van mijn loopconditie, om uiteindelijk de marathon in New York te lopen. 2018 zal er dan ook iets anders uitzien op vlak van grote doelen. Lees je even mee?

Uiteraard staat de Tokyo Marathon mij op 25 februari te wachten, en ben ik momenteel weer volop in training. Over een exacte eindtijd moet ik het nog even met mijn coach hebben, maar gezien mijn vooruitgang in pace hoop ik toch wel op een finish rond 4u15. Bovendien ga ik ook proberen om mijn goede yogagewoonte (van 2016 ondertussen, shame on me!) terug op te pakken. Ik blijf er nog steeds van overtuigd dat mijn snelle eindtijd op de 10 Miles van 2016 deels te maken had met yoga, want yoga is een goede aanvullende training voor lopers. Meer van dat dus!

Bovendien loop ik eerder ook al een loopwedstrijd, zo sta ik samen met mijn RunDisney-squad Jennifer, Carolien en Aurelie op 14 januari aan de start van de halve marathon van Egmond. Ik zou stiekem wel durven hopen om mijn PR op de halve marathon te verbeteren, maar ik vrees dat het parcours zich daar niet erg voor leent (hallo 10 kilometer op het strand). Ik hoop dan ook om mijn PR in het late voor- of najaar te verbeteren.

Daarnaast is er nog een specifieke eindtijd die ik wil verbeteren: die van de Antwerp 10 Miles, 01:28:29. Ik blijf er zwaar aan tillen dat ik na dat snelle, eerste PR nog twee keer een 10 Miles heb gelopen, maar die tijd niet heb kunnen kloppen. Antwerp 10 Miles 2018, I’m coming for you.

Maar vooral: wat verwacht ik – of ga ik doen –  na de Tokyo Marathon? Eerst en vooral wil ik iets doen wat ik mezelf nog niet vaak gegund heb. Rust. Ieeeeeks. Ik wist natuurlijk al dat ik na de marathon van New York vrijwel opnieuw heel snel in de lange duurlopen zou rollen, maar mijn huidige schema is veel zwaarder. Dat komt natuurlijk door de goede conditietest die ik aflegde, dus eigenlijk zou ik daar niet over moeten zeuren. Maar twee marathons op vier maanden tijd lopen, gaat me niet in de koude kleren zitten. Daarom lijkt het me fijn om mezelf mentaal en fysiek wat rust te gunnen van lange duurlopen (maar aan de andere kant is het ook wel bijzonder fijn om 21 km lopen a walk in the park te kunnen noemen 😉 ).

Die rust zal ook niet van lange duur zijn voor mij, want ik weet ook al sinds een tweetal maanden dat ik op 16 september aan de start van de Berlin Marathon zal staan. Een marathon waarbij ik me hopelijk kan kwalificeren voor Boston. Dat wil zeggen: ik wil 3u30 kunnen lopen. Dat wil zeggen: 12 km/u. Dat wil zeggen: 05:00/km. Dat wil zeggen: hopelijk sterf ik niet onderweg. Er zal nog veel werk aan de winkel zijn, maar ik heb er wel zeven maanden de tijd voor om opnieuw vanop de basis sneller te worden, zonder onmiddellijk afstanden van meer dan 25 km te moeten kloppen. Ik durfde er niet van dromen, maar coach Bart zei me tijdens mijn conditietest al dat het zeker mogelijk kan zijn.

Met andere woorden, mijn motto voor 2018? It’s going to be hard, but hard is not impossible.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s