Hoe ik de hel van Egmond overleefde

Afgelopen zondag stond mijn eerste loopwedstrijd van 2018 al op de planning. En nee, niet de Tokyo marathon, maar wel de halve marathon van Egmond, ook wel de ‘hel van Egmond’ genoemd. Lees je even mee naar hoe ik het net overleefde?

Dat het parcours niet gemaakt is om PR’s aan diggelen te lopen, wist ik al op voorhand. Bovendien liep ik vrijdag mijn 30km-duurloop en had ik zaterdag een lange, late werkdag achter de rug. Daarom leek het me een goed idee om zonder specifieke eindtijd aan de startlijn te staan. Zo vertrok ik zondag vroeg samen met loopmaatjes Jennifer en Davinia (Aurelie moet helaas verstek geven door een blessure).

Aangezien de eerste zeven kilometer over het strand lopen, en je te kampen krijgt met het opkomende tij, starten we al om 13 uur. Jennifer en Davinia gaan het net iets rustiger aandoen, en daarom laat ik hen aan de startlijn al achter. Ik loop het strand op en ben aangenaam verrast door het natte zand. Oké, de eerste stappen door het mulle zand richting de branding zijn hels, maar zo dichter je bij de zee loopt, hoe makkelijker. Iets minder motiverend? De lange sliert lopers voor je zien lopen, wetende dat jij ook nog zeven kilometer rechtdoor moet.

Ik kijk op m’n horloge en zie een mooie pace tussen 05:30 en 06:00 min/km. En ondanks de koude wind, lijkt de zon zelfs nog door te breken. Top! Maar dan komt de ellende… Hoe later het wordt, hoe dichterbij de zee komt. De laatste drie kilometer worden we dan ook gedwongen om in het mulle zand te lopen. Je zakt diep weg en lijkt maar niet vooruit te geraken. Plots heb ik alle moeite ter wereld om mezelf nog te motiveren om te blijven lopen. Want ja, hier zijn eigenlijk je gedachten het zwaarste obstakel dat je moet overwinnen.

Meter per meter tel ik af, wetende dat we –hopelijk snel- van het strand af mogen. Na zeven kilometer worden we dan ook de duinen ingeleid. Hoera! Een stevige klim vanop het strand en ik voel terug vaste ondergrond. Tijd om opnieuw te versnellen. Maar plots begint het me te dagen… De terugweg zal waarschijnlijk niet over straten lopen, maar door de duinen. Die parcoursstudie ga ik toch grondiger moeten beginnen aanpakken in 2018. 😉

Maar hoewel ik vroeger gruwelde van elk heuveltje in een loopwedstrijd, lijk ik het nu helemaal niet erg te vinden. Na de New York marathon zijn dit eigenlijk zelfs nog aangename afwisselingen, kort en stijl is nu eenmaal fijner dan lang en traag omhoog lopen. Dankjewel New York. 😉 Al snel vind ik mijn tempo terug en loop tussen 05:30 en 05:45 min/km. Ik begin zelfs te beseffen dat als het parcours gemakkelijker was geweest, ik waarschijnlijk wel mijn PR van Eindhoven had kunnen aanscherpen.

Toch merk ik ook dat de eerste zware zeven kilometer me niet in de koude kleren gaan zitten, en op de bevoorradingspost op 10 km neem ik mijn gelletje. Hoewel ik ook tijdens mijn duurloop op vrijdag voor het eerst een ‘echt’ gelletje probeerde in plaats van mijn vertrouwde gelsnoepjes, ben ik toch de textuur nog niet gewend. En trouwens, wie kan er al lopend zo’n gelletje wegwerken? WIE? 😉

Met een extra energieboost ben ik klaar om de tweede helft van het parcours bij de hoorns te vatten. Voor natuurfans is het parcours van Egmond ideaal, maar ik begin de duinen en de bosomgeving wel een beetje beu te geraken. Ik zou zelfs durven zeggen dat het parcours een beetje saai wordt. Maar met m’n motiverende muziek loop ik kilometer na kilometer verder. Plots zie ik het bordje van 19 kilometer staan, en maak me klaar om mijn laatste versnelling in te zetten: ik zie namelijk dat een tijd op 02:00:00 nog haalbaar kan zijn.

Ik spot de bekende vuurtoren en besluit om dan alles te geven wat ik nog in huis heb. Tijd om de benen te strekken. En hoewel we nog een laatste gemene klim moeten maken, ben ik gefixeerd op die finishlijn. Zo liep ik mijn laatste kilometer met een pace van 04:51 min/km. Uiteindelijk haalde ik de eindmeet op 02:00:06.

Eerst denk ik: sh*t, anderhalve minuut trager dan Eindhoven (01:58:33), maar eigenlijk ben ik wel superblij. Met het moeilijke parcours en twee dagen voordien 30 km in de benen is dit best wel een goede prestatie. Ik neem dan ook met een glimlach op m’n gezicht mijn medaille in ontvangst. En nu? Op naar de Tokyo marathon!

Heb jij de halve marathon van Egmond al gelopen? Let me know! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s