Tokio Marathon Race Recap

Een dag na de marathon, en ik kan het nog steeds niet bevatten. Ik liep een freaking marathon in Tokio én verpulverde ook nog eens m’n PR. Gisteren kon ik er de woorden nog niet voor vinden, maar hier is ‘ie dan: mijn race recap.

PRERACE

De ochtend van de marathon verliep nogal… Chaotisch. Door de jetlag lag ik wakker van 12 tot 2 uur, wat zéker niet ideaal is. Bovendien voelde ik m’n lichaam een abnormale hoeveelheid snot en slijm aanmaken. The joy. Even vreesde ik zelfs dat ik koorts had. Kortom, ik was niet denderend enthousiast toen de wekker om 5u30 afliep… Na alles nog maar eens te dubbelchecken, sloot ik om 6 uur bij aan het ontbijt met de rest van TUI Sports. Meer dan een paar sneden wit brood en een banaantje kreeg ik niet meer binnen. Die koolhydraten stapelen, dat blijft toch wel een dingetje. De kiné van TUI tapete mijn knie nog snel in (waarvoor dank!) and off we go.

Op het eventterrein werd weer duidelijk hoe efficiënt en gestructureerd de Japanners zijn. Alles verliep dan ook heel vlotjes en al gauw was het tijd om in het startvak te gaan staan. Eenmaal in het startvak checkte ik nog snel m’n rusthartslag om te kijken of die verkoudheid serieus zou zijn of niet. En ja, m’n hartslag lag toch wel 10 slagen hoger dan normaal. Of zouden het dan toch de zenuwen zijn? Na nog een snel stressplasje op een Westerse dixi (thank goodness for those!), was het tijd om toch echt wel over die startlijn te lopen.

RACE

Ik loop over de start en besluit om m’n pace bandje van 03:52:56 te volgen. Dat wil zeggen: 05:31 min/km. De eerste kilometer vind ik echt m’n tempo niet, het is ontzettend druk op het parcours. Ik merk ook onmiddellijk dat m’n Garmin alweer voorloopt op de officiële kilometeraanduidingen. En hoewel ik ook de eerste kilometers nog m’n tempo en plaats moet zoeken (lees: Japanners aan de kant schuiven, want zij snappen de links-inhaal-regel duidelijk niet), loop ik toch netjes op tijd over de 5K-mat (27:28). Ik besluit om op elke 10K een gelletje te nemen, aangevuld met een snoepje op 5K. Bovendien drink ik af en toe ook een bekertje Japanse sportdrank (not so yum).

Ook bij de 10K-mat loop ik nog netjes op schema (55:12) en ook de 15K-mat haal ik zonder problemen op tijd (1:23:28). Het halve marathonpunt loop ik ietsjes achter met 01:57:05. En dan besluit m’n vermoeide, verkouden, gejetlagde lichaam van zich te laten horen. Plots schiet m’n hartslag naar boven en loop ik tot en met kilometer 29 tegen m’n omslagpunt van 172 BPM aan. Dat is ook niet de bedoeling natuurlijk, en ik merk dat het moeilijker wordt om m’n snelle pace aan te houden.

Ik besluit daarom wat gas terug te nemen, het is nooit een goed plan om je lichaam leeg te laten lopen. Ik laat m’n pace zakken rond de 06:00 min/km en krijg m’n hartslag hier beter mee onder controle. Zo loop ik toch nog netjes m’n 5K splits rond 32 minuten. Moest ik nog dezelfde instelling hebben als New York, zou ik nu alle hoop laten varen en mezelf beginnen uitschelden en een opgever noemen.

Maar ik bedacht me rond kilometer 39 dat ik, hoewel ik door de jetlag en verkoudheid niet de beste versie van mezelf was, maar wél het beste heb gegeven. Méér dan New York. Ik heb met m’n hele hart gelopen. En dat is wat strijders doen. Ik heb de juiste trainingen gehad, en ik was écht klaar voor de marathon. Met of zonder jetlag en verkoudheid. Vandaag was het de beste keuze om naar m’n lichaam te luisteren. En dat was het allerslimste en allerbelangrijkste wat ik vandaag kon doen. Maar uiteraard verliepen die 42 km niet zonder slag of stoot, ik heb me vaak afgevraagd waarom we in godsnaam marathons lopen. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn natuurlijk. 😉

Maar goed, vanaf km 39 trek ik het tempo op naar 05:45 min/km en ben helemaal klaar om euforisch te finishen. En dat deed ik, want volgens m’n horloge liep ik m”n laatste kilometer aan 05:01 min/km. En plots overviel het me… Dat ‘I f*cking did it’-gevoel dat ik tijdens New York compleet gemist had. Want ja, ik wou het dan ook f*cking graag. Ik ga niet beweren dat ik gehuild heb aan de finish (zo ben ik nu eenmaal niet), maar ik voelde me toch zeker en vast emotioneel. Ik neem dan ook met veel plezier m’n medaille in ontvangst. Vanaf nu kan ik mezelf eindelijk met trots een échte marathonloper voelen.

04:07:42. I did it. 

Dankjewel voor al jullie felicitaties, you guys are awesome!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s