En toen… Toen was het stil

Wauw. Meer dan een maand geen nieuwe blogs op Cross Media Girl On The Run. Geen nieuwe content op mijn blog. Mijn baby waar ik sinds mei 2015 elke week trouw drie nieuwe artikels postte. Wat gebeurde er?

Wel. Ik liep de marathon van Tokio. Maar voor de marathon van Tokio, trainde ik 13 maanden lang. Dertien maanden plichtbewust een trainingsschema volgen. Een loopschema dat ik combineerde met werken en mijn blog. En waarbij ik ook nog min of meer een sociaal leven aan overhield, en in januari ook nog opnieuw met yoga begon. Maar die marathon, die was de kers op de taart na al dat harde werk. Ik scherpte mijn PR met maar liefst 42 minuten aan.

Maar… Ik had ook verwacht dat ik na Tokio in een zwart loopgat zou vallen. Geen doel meer (op korte termijn), dat voelde vreemd. Ik denk dat we officieel over een loopdipje kunnen spreken. It can happen to the best of us. Maar wat nog vreemder voelde… Ook bloggewijs viel ik in een zwart, diep gat. Plots leek ik niets nuttig meer om te vertellen hebben. Na bijna drie jaar elke week drie artikels te schrijven, leek de inspiratie, de zin, de drive plots op. Van de ene op de andere dag voelde bloggen als een verplichting. Dat had ik nooit verwacht en zien aankomen. En dus bleven de blogs uit.

Na Tokio had ik vooral tijd nodig. Tijd voor mezelf, om te bekomen van de intensieve, drukke maanden. Tijd om te beseffen dat ik erin was geslaagd om op vier maanden tijd twee marathons te lopen en om te beseffen wat een enorme mentale impact dat op me had. Bovendien gaf mijn lichaam me in Tokio al aan dat het klaar met me was. Klaar met alle lange, intensieve looptrainingen, waar ik graag nog een extra, onnodig schepje bovenop deed. Klaar met marathons lopen met jetlags. En dat resulteerde zich in een weekje uitzieken en uitrusten, tegen m’n perfectionistische ik in. Misschien was dat wel de start van mijn loop- en blogdipje. Want als ik eventjes niet meer kon lopen, waarom zou ik dan nog schrijven over lopen? Who knows. 

Bovendien opende er twee weken geleden nog een nieuw hoofdstuk in m’n leven, want ik zit wederom in de schoolbanken. De digitale wereld zal altijd mijn leefwereld blijven. Maar wat écht, écht mijn passie is, waar mijn hart sneller van gaat slaan en het vuur in mijn ogen laat opflakkeren, is lopen. En dus besloot ik om me ook daar in bij te scholen. Momenteel volg ik – naast mijn voltijdse job- een opleiding Initator Running, waarvan ik hopelijk het diploma eind juni in m’n handen krijg.

Maar meer nog… Ik begon me vragen over mijn blog te stellen. Ik dénk dat ik nog steeds Cross Media Girl On The Run kan zijn, maar ik ben niet meer ‘een studente Cross Media Management die het af en toe al eens op een lopen zet’. Maar wie ben ik dan wél? PS: als jullie het wel weten, let me know!

Ik weet dus nog heel veel niet. Maar ik weet één ding zeker. Het is tijd om uit m’n loop- en blogdip te komen. I’m back baby.

Tot snel.

Marianne

2 gedachten over “En toen… Toen was het stil

  1. Wie jij bent? Een powerchick met een keidschone passie! Zo fijn om te lezen dat je het goed maakt en geniet van het leven. Een blog vraagt veel van je, ook al lijkt het maar wat schrijven. Ik hield het sinds kort ook voor bekeken en zelfs mijn plan om mijn Facebookpage te onderhouden lijkt al moeilijk… Good luck xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s