10 dingen van de Tokio Marathon waarvan ik wou dat ik ze wist

Dus. Twee maanden geleden liep ik de marathon in Tokio. Het was nogal een speciale ervaring, en niet alleen omdat ik zomaar eventjes een PR van 42 minuten liep. De marathon in Tokio is namelijk nogal een vreemde eend in het rijtje der marathon. Deze 10 dingen had ik namelijk graag op voorhand geweten.

  1. De jetlag is real. In New York had ik al last met de jetlag, maar niets valt te vergelijken met de jetlag van Tokio. Ik wou dat ik mentaal beter voorbereid was op het slapen van gemiddeld 3-4 uur per nacht, en de daarbij horende paniekaanvallen (‘dit gaat nooit lukken zo, waarom kan ik niet slapennnnnn??!!).
  2. De hele marathon-ervaring is niet zo overweldigend vergeleken met New York. Daar waar New York een hele week op z’n kop staat voor de marathon en werkelijk ‘marathon’ lijkt te ademen, blijven de Japanners heel kalm bij het hele gebeuren. Van de start was vrijdag nog niets te zien, maar ook de start en finish waren minder ‘wauw’. Geen luide muziek of grote startbogen, maar een heel sereen gebeuren met een koor. Wat?
  3. De expo is eerst heel gestructureerd, dan chaotisch. De Japanse cultuur is heel vriendelijk en customer based, maar je moet niet proberen om één teen in de foute richting te zetten en de structuur in de war te schoppen of je hebt het geweten. Het afhalen van je nummer gebeurt heel gestructureerd: eerst je nummer, dan je bandje en dan je T-shirt. Er staan ook aan elke balie minstens 5 Japanners klaar om je de weg te wijzen. Maar daarna word je losgelaten bij de crazy De standjes op de expo zijn heel luidruchtig en vooral: heel Japans. Ook qua merchandise heb je niet zoveel keuze als New York. Maar dat kan dan ook weer positief zijn voor je bankrekening. Whatever suits your boat.
  4. Japanners staan graag in de rij. De wachtrijen in New York zijn een eitje vergeleken met Tokio. Het is geen geheim dat Japanners graag in de rij staan, en ook hier kan je random tegen een rij Japanners opbotsen voor een aantal dixi’s 200 meter verderop.
  5. Er is geen blauwe lijn. De blauwe lijn op een marathonparcours is de lijn die de meest snelle, korte lijn naar de finish aanduid. Maar in Tokio heb ik ze niet gevonden. En hoewel je dénkt dat je niet veel slalomt, ben ik er toch weer mooi in geslaagd om ruim 700 meter extra te lopen.
  6. Er is een 10 km wedstrijd die SAMEN met de marathon start. De eerste 10 kilometers zijn dan ook heel druk. Bovendien schieten alle 10 km lopers er als hazen vandoor, want zij moeten er uiteraard geen 42. Damn you.
  7. Niemand gooit afval weg. Het is ongelofelijk hoeveel vrijwilligers er op het parcours staan met vuilniszakjes om je spullen in te gooien. Dénk er maar niet aan om iets op de grond te laten vallen. Maar toegegeven, het is een geweldig idee. Daar waar ik in New York de laatste kilometers over lege papieren drankbekers leek te lopen, was het parcours bijjjjjna om van de grond te eten.
  8. Zoveel mensen lopen in kostuum. Tijdens de halve marathon in Disneyland is het min of meer logisch dat je in een kostuum loopt (maar dan nog, 21 kilometer!!). Maar in Tokio is het dus ook compleet normaal dat je een Pikachu inhaalt.
  9. Het parcours heeft veel lussen. Door de vele lussen in het parcours kruis je praktisch constant lopers. Maar ik had niet verwacht hoe confronterend ik het zou vinden om op het 25 kilometerpunt aan de andere kant van de straat een bordje met ‘1 km to go’ te zien staan. Wees dan ook voorbereid om niet alleen een fysieke maar ook mentale strijd aan te gaan. Tijd om een potje te wenen!
  10. Het is heel. Erg. Ver. Wandelen. Vanaf de finish. Je krijgt eerst water, dan je finisher towel, dan je heat sheet en dan, (voor mijn gevoel) twee ellendige kilometers later, krijg je je medaille. Die heb je niet verdiend door 42 kilometer te lopen, maar door die twee kilometers te waggelen/strompelen/kruipen. Daarna moet je nog je bagage gaan ophalen. En uiteraard moeten alle overseas runners het verste van allemaal. Waarom?? Uiteindelijk, na een heel godsgeklaag bereik je de reüniezone waar je met de bus terug naar je hotel wordt gebracht (als je bij een international travel partner bent tenminste).

Heb jij de marathon van Tokio al eens gelopen? Of wil je hem lopen? Let me know! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s