De 20 km door Brussel, weer niet zonder slag of stoot

Vorig jaar stond ik voor het eerst aan de start van de 20 km door Brussel. Toen heb ik een hele lijdensweg afgelegd, met als resultaat een eindtijd van 02u20. Maar vandaag wil ik het hebben over m’n tweede medaille van de 20 km door Brussel. En ook deze keer verliep de wedstrijd voor mij niet zonder slag of stoot. Letterlijk.

Dit jaar was ik inschreven via Greenpeace, waardoor ik me geen zorgen hoefde te maken over het afhalen van m’n startnummer of het achterlaten van m’n tas. Het enige wat ik moest doen? Zaterdag héél veel drinken en stapelen. Het zou immers nóg warmer worden dan de editie van 2017. Oh boy.

En hoewel ik vorig jaar de luxe had om in de allereerste box te starten, werd het me dit jaar door de organisatie niet gegund. Ik baalde dan ook enorm toen ik zag dat ik in de allerlaatste box zou starten, en vooral: dat die box ook lekker goed gevuld was. De eerste kilometer liepen voor mij dan ook heel moeizaam waarbij ik vooral heel veel lopers probeerde in te halen, het was dan ook énorm druk. Het hek was dan ook nog eens volledig van de dam toen bleek dat m’n stomme Polar-horloge niet goed was beginnen registreren, en na 500 meter kon ik m’n horloge weer aan- en uitzetten. Niet de meest stressloze start die ik in gedachten had.

Net zoals vorig jaar bleven de korte tunnels even pittig, en ik kijk al uit naar het deel door het Ter Kamerenbos. Ondanks de drukte lukt het me goed om een pace te vinden en ik besluit dat ik tevreden ga zijn met een tijd onder de twee uur. En dan komt het volgende drama: vanuit het niets mept een medeloopster m’n iPhone uit m’n handen. Ik schrik enorm, en doordat de asfalt nat is, zie ik m’n iPhone enkele meters verder schuiven. Gelukkig kwam hij ongedeerd uit de val, maar ik besef nog maar eens dat er op zulke massa-events toch altijd wel enorm asociale lopers zijn.

Op het 10 kilometerpunt loop ik de drankpost met Isostar netjes voorbij, ik herinnerde me de verschrikkelijke maagpijn die ik daar vorig jaar door kreeg. En een ezel stoot zich uiteraard niet twee keer aan dezelfde steen. Ik loop wel steeds heel dankbaar door de verschillende watergordijnen, gelukkig waren er dit jaar meer gordijnen voorzien dan vorig jaar.

De volgende kilometers verliepen vooral in een waas, maar bij het 17 kilometerpunt besef ik dat ik op het punt ben waar ik vorig jaar de handdoek in de ring gooide en begon te wandelen. Op dit punt loop je namelijk de Tervurenlaan op, met een pittig stijgingspercentage dat een kilometer duurt. Ik neem een laatste flesje water aan en neem m’n laatste gelletje. Ik check m’n horloge en zie dat een tijd onder de twee uur zéker moet lukken.

Ik probeer de laatste kilometers te versnellen, maar dat is helaas buiten het parcours en de drukte gerekend. De laatste twee kilometers zijn dan ook héél smal waarbij je amper of niet voorbij kan steken. En nog maar eens werd duidelijk hoe bijzonder asociaal of zelfs degoutant lopers kunnen zijn. Plots voel ik een paar handen op een plaats waar ik ze liever niet zou willen voelen. Ik geef de man in kwestie een duw, en krijg als cadeautje een gemene elleboogstoot op m’n arm terug, waar sinds gisterenavond een mooie blauwe plek prijkt. Ik verbijt m’n tranen en loop zo snel mogelijk van die man weg.

Ik neem de laatste bocht naar de finish en zet m’n eindsprint in. En dan kom ik tot stilstand, vijf meter vóór de finish. Het was zo druk geworden, dat we letterlijk moesten aanschuiven om tot over de eindstreep te lopen. Een ongelofelijke domper, want het is niet bijzonder fijn om je tijd te zien wegtikken en je er letterlijk niets aan kan doen. Het is dan ook voor de eerste keer dat ik enorm gefrustreerd en boos over een finishlijn… Slenter.

Uiteindelijk klokte ik dit jaar de 20 km door Brussel op een tijd van 01:56:02, wat een verbetering van bijna 25 minuten is vergeleken met vorig jaar. Toch heb ik nu al besloten dat dit de laatste keer zal zijn dat ik de 20 km door Brussel loop. Ik ben enorm teleurgesteld door de organisatie, door mijn plaats in laatste startbox, de drukte door het te grote aantal deelnemers en het aanschuiven aan de finish.

Maar om toch met een positieve noot te eindigen: gelukkig ben ik toch blij dat ik m’n revanche van vorig jaar heb kunnen nemen. 😉

Heb jij de 20 km van Brussel gelopen? Hoe was het? Let me know! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s