Vijf dingen die ik leerde tijdens mijn trainingsperiode voor de marathon van Berlijn

Wow. Meer dan drie maanden een doodse stilte. Dat is euhm… Bijzonder. Ik ben er nog niet uit of ik in een andere blogpost inga op de reden waarover, maar in ieder geval: ik ben min of meer terug.

Binnen 13 dagen sta ik namelijk aan de start van mijn derde marathon: Berlijn.  En hoewel ik in maart vol goede moed begon te trainen, was de road to the Berlin marathon toch iets hobbeliger dan ik dacht. Deze 5 dingen leerde ik namelijk tijdens mijn trainingsperiode.

  1. Je kan te vroeg pieken in je trainingsschema.

Na Tokio stond ik te popelen om opnieuw te beginnen trainen voor m’n volgende doel. Maar… Ik zou pas zeven maanden later over de startlijn lopen. Omdat ik zo enthousiast was, begon ik elke training te aanzien als een wedstrijd om steeds sneller en beter te worden.  Het resultaat? Ik piekte te vroeg in mijn schema, met onder andere mijn eerste wedstrijd waarbij ik onder de magische grens van 5 min/km liep, en een mooi PR op de halve marathon in Tilburg (01:51:14). Met andere woorden, ik verloor het grotere doel uit het oog en trainde te intensief. En dat had namelijk een grotere invloed dan ik dacht…

  1. Je kan gemakkelijk overtraind geraken zonder dat je het beseft.

Zoals ik al aangaf piekte ik te vroeg in mijn schema. Op het eerste zicht voelde ik me daar best wel goed bij, ik liep uiteraard toptijden. Ook mijn rusthartslag werd steeds lager en lager. En dat is een goed teken, toch? Maar beetje bij beetje, begon ik het lopen net iets minder leuk te vinden. Ik was steeds moe en werd heel erg lusteloos. Ook het feit dat mijn persoonlijke agenda steeds drukker en drukker werd, zorgde ervoor dat ik mijn herstel niet ter harte nam. Tijdens mijn VTS-opleiding als Initiator Running begon er plots een lampje te branden. Zou het kunnen dat ik overtraind begon te worden? Maar een typische overtraining heeft helemaal andere symptomen. Ik zocht verder en kwam terecht bij parasympatische overtraining.

  1. Lopen kan een last worden i.p.v. een ontspanning.

Het moment dat ik besefte dat ik overtraind was, nam ook mijn privéleven in juni een diepe duik door een ongelukkige samenkomst van omstandigheden. Het plezier dat lopen mij gaf, kon ik niet meer terugvinden. Lopen werd dus steeds meer een last in plaats van een ontspanning. Mijn motivatie was ver te zoeken (of bestond zelfs niet meer). Voor het eerst sinds de start van mijn ‘loopcarrière’, raakte ik mijn loopschoenen voor maar liefst drie weken niet meer aan.

  1. Een blessure loert om de hoek.

Nadat ik vond dat ik genoeg medelijden met mezelf had gehad, besloot ik om er opnieuw voor te gaan. Met een nieuw schema smeet ik me opnieuw in mijn looptrainingen. Stilletjes aan voelde ik tijdens en na elke training een vervelende pijn langs mijn rechterbovenbeen. En in het kader van de overtraindheid leerde ik om beter naar mijn lichaam te luisteren. Een bezoekje aan de dokter bevestigde wat ik al vermoedde: een ontsteking van het slijmbeurs van mijn rechterheupgewricht. Ik startte onmiddellijk met kinésessies, want er was geen tijd te verliezen. En hoewel de ontsteking nu –gelukkig- van de baan is, moet ik blijven opletten. Zodra ik opnieuw pijn voel, moet ik mijn training onmiddellijk stoppen. Met andere woorden, elke dag leg ik nog braaf een coldpack op m’n heup. De kans dat ik aan de finish in Berlijn ook naar de EHBO ga moeten sukkelen, is reëel.

  1. Een loopschema hoeft niet altijd perfect gevolgd te worden. #duurloopdrama

Hoewel ik voor New York en Tokio heel perfectionistisch was en mijn trainingsschema tot op het neurotische af volgde, leerde ik nu dat een loopschema niet altijd perfect moet en kan gevolgd worden. The hard way dan. In juli wisselde ik tussen twee verschillende begeleidingen waardoor ook mijn schema plots anders werd opgebouwd. Momenteel loop ik namelijk met een schema van Energy Lab, wat gebaseerd is op het lopen van een bepaalde tijd i.p.v. een afstand. Met mijn kennis als looptrainer besloot ik wel om wat aan mijn schema te sleutelen om toch nog een aantal belangrijke duurlopen te kunnen lopen. Jammer genoeg stoorde de blessure wat roet in het eten. Ik kon wel blijven lopen (thank God), maar zodra ik pijn voelde, moest ik onmiddellijk stoppen. Dat zorgde ervoor dat ik mijn lange, belangrijke duurlopen even aan de kant moest laten liggen. Pijnlijk. Gelukkig slaagde ik er nog wel in om een 30 km-duurloop te doen.

Je leest het dus al, ik heb best wel een zware, moeilijke trainingsperiode achter de rug. Desondanks voel ik me toch klaar voor Berlijn. Ik zal dan misschien niet de eindtijd halen die ik in maart in mijn gedachten had, maar voor nu is dat geen drama. Tijdens mijn trainingsperiode kon ik me geen 100% geven, maar tijdens de marathon zal ik me wel 110% smijten.

Keep you posted.

Marianne

Fotocredit: Wildflower Photography

Een gedachte over “Vijf dingen die ik leerde tijdens mijn trainingsperiode voor de marathon van Berlijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s