Berlin Marathon, I did it

Bij m’n vorige marathons stond er steeds de dag nadien een race verslag op m’n blog. Shame on me. Dat wil daarom niet zeggen dat dit verslag niet minder belangrijk is. Ik wou gewoon graag de tijd nemen om stil te staan bij mijn derde marathon. Dus bij deze… 😉

Zondag 16 september begon vroeg. Gelukkig niet zo vroeg als bij de eerste marathon, en voor het eerst had ik ook het gevoel dat ik voldoende nachtrust had (lees: geen jetlag). Toch slaagt op de metro de twijfel toe. Zal ik wel goed kunnen lopen? Had ik toch niet wat beter kunnen trainen? Het gaat best warm worden. En wat als mijn blessure terug opkomt? Rob van TUI merkte ook al op dat ik best stil was voor m’n doen. Maar op dat moment weet ik ook niet echt wat ik kan verwachten.

Alles op het startterrein loopt heel vlot, en voor ik het goed en wel besef sta ik in het startvak samen met Aimée en Maxime. Nu is het ‘voor echt’. En na mijn ongelofelijke k*tperiode kan ik niet geloven dat ik hier nu toch echt in Berlijn aan de start sta. Het startschot klinkt en al snel loop ik over de startlijn. De eerst kilometers zijn lang, recht en breed. Het is dan ook niet moeilijk om snel in een goed tempo te geraken. Ik merk al wel dat de zon best warm is en zoek zoveel mogelijk de schaduw op. Na vier kilometer merk ik dan ook dat m’n horloge al ruim 400 meter voorsprong heeft, hoewel ik toch ook wel de befaamde blauw probeerde te volgen. Shit.

Na 7 kilometer loop ik langs het eerste TUI supporterspunt en wordt ik enthousiast onthaald door alle supporters. Toch altijd heel fijn zo. De kilometers tikken vlotjes weg, ik passeer waterpost na waterpost waarbij ik steeds genoeg drink en een bekertje water over m’n hoofd gooi. Ik durf stilletjes te hopen… Zou ik toch totaal onverwacht een sub4 lopen? Wanneer ik m’n nadien via de app de split tijden bekijk, zie ik ook dat ik een negatieve split liep tussen KM 10 en 20 (00:55:29 – 01:51:16). Ik vloog dus echt wel.

Ik loop vlotjes langs TUI supporterspunt nummer 2 op kilometer 21, maar voel een bekende, zeurende pijn opkomen in mijn heup. Ai ai. En hoewel de pijn fysiek best nog heel dragelijk was, krijg ik het mentaal toch heel moeilijk. Ik weet immers dat ik nog een heel stuk moet tot de finish. En ik was net zo goed bezig. Ik doe even m’n WhatsApp open en zie dat die al ontplofte van de aanmoedigingen. Toch beland ik de overige 20 kilometer in een mentale dip. Ik begin te zeuren tegen mijn lieve supporters en beklaag me waarom ik toch altijd persé een marathon wil lopen. Een marathon lopen doet mentaal rare dingen met een mens.

Hoewel ik me voornam om deze marathon niet te wandelen, heb ik deze keer geen keuze. De pijn is steeds prominenter aanwezig en ik voel dat ik dit ook begin te compenseren in mijn looptechniek.  Ik weet dat ik verstandig moet zijn met de wedstrijden die nog op de planning staan. Elke keer opnieuw lopen voelde zo zwaar. Van m’n tijd trok ik me niets meer aan. Ik zag ook steeds meer verschil in afstand op m’n horloge, dus pacen werd wel heel moeilijk.

Na wat voor mij als een hele lange lijdensweg aanvoelde, slaag ik erin om de laatste 500m nog een sprintje te trekken. Voor het eerst tijdens een marathon. In één rechte lijn zo de Brandenburg Tor door. Al ‘Whatsappend’. Want: mental support. Uiteindelijk loop ik aan een tempo van 05:00 min/km over de finish. En die haalde ik op 04:08:42. Exact één minuut later dan Tokio. Met wederom meer dan 43 km op m’n horloge. Hoe doe ik dat toch?

Ik ben zo trots op mezelf dat ik ondanks de mindere training en het minder fitte gevoel, en de opspelende blessure, er toch in slaagde om ‘maar één minuut trager te lopen. Ondanks alle wandelpauzes heb ik toch nog een mooi tempo kunnen aanhouden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu niet regelmatig nadenk of ik toch niet echt één minuutje sneller kon zijn op die 42 (of ja, 43) KM. 😉

Ik ben zo, zo blij dat ik deze derde marathon wederom mocht meemaken met (een deel van) #teamannemerelrunsNYC2017 en enkele nieuwe aanwinsten. 😉 Jullie zorgden ervoor dat deze reis minstens drie keer zo leuk was, ik enorm veel gelachen en genoten heb. Jullie zijn toppers en hebben ook geweldig goed gepresteerd.

Dankjewel aan iedereen die me succes wenste, die me trackte via de app en wie me erdoor sleurde tijdens mijn 20km lange mentale dip. You know who you are. Hartjes. Heel veel hartjes voor jullie.

Ik heb er bewust voor gekozen om tijdens deze marathonreis niet te vloggen. Hiermee zullen jullie het moeten doen. En die sub4… Die is voor major nummer vier. Mooi toch?

xoxo

Marianne

2 gedachten over “Berlin Marathon, I did it

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s