Drie wedstrijden op vier weken na de marathon van Berlijn

Na de marathon van Berlijn had ik euh… Niet bijzonder veel tijd om te herstellen. Er stonden namelijk al heel snel weer nieuwe loopwedstrijden gepland. Als in: drie wedstrijden op vier weken. Heftig. Stevig. Uitdagend. Maar! Ik leef nog. Hoe deze wedstrijden verliepen? Dat lees je in dit overkoepelende race report!

Laat ik eerst beginnen met stellen dat ik deze wedstrijden niet ‘moest’ lopen. Als ik echt niet voldoende hersteld zou zijn na Berlijn, zou ik deze wedstrijden natuurlijk niet gelopen hebbe. Safety first, en luisteren naar je lichaam enzo. Naast de gekende marathonspierpijn en een blauwe teennagel (de eerste, drama) was ik heel tamelijk snel hersteld (ook na de marathon van New York en Tokio was dit het geval). Zo stond ik dus exact één week na Berlijn aan de start van de Leuven Nature Trail.

LEUVEN NATURE TRAIL, MIJN EERSTE TRAILWEDSTRIJD

Wanneer op zondag, de eerste dag na de marathon van Berlijn dat ik theoretisch gezien had kùnnen uitslapen, de wekker al om half 7 afgaat, vervloek ik mezelf even. Waarom koos ik tijdens mijn inschrijving weer voor een vroege trein? Het is namelijk zo dat deze trailwedstrijd, die voor de eerste keer wordt georganiseerd, een uniek concept heeft. Je neemt de train vanuit Leuven station naar de start en loopt van weer terug naar de finish aan –jawel- het station. Afhankelijk van de afstand die je wou lopen (11, 16 of 25 KM) moest je dus aan een bepaald station afstappen. Omdat ik besloot om het al te ambitieus aan te pakken een week na Berlijn, en het ook mijn eerste trailwedstrijd zou zijn, koos ik voor de schappelijke 16KM.

Een opmerkelijk verschil met Berlijn? Het weer. Daar waar ik in Berlijn nog liep te sterven bij 23 graden in de volle zon, was het nu een frisse 15 graden met een miezerregen. Lees: ik vond het zelfs koud. Wat ook nog een erg groot contrast was, was de start. Aangezien je per uur één trein kon nemen, was de start dus verspreid doorheen de voormiddag. Je kwam toe in het station, wandelde naar de startlijn en tja.. Je begon met lopen, zonder startschot. Je tijd begon uiteraard ook pas te tellen zodra je over de tijdsmat liep. Toch miste ik die adrenaline boost die je krijg door in één grote troep na een startschot ervandoor te schieten.

Gewapend met gelsnoepjes en een flesje water (op een trail is er namelijk wel bevoorrading, maar geen bekers om het ecologische concept te ondersteunen) liep ik dus op die druilige zondagochtend over de startlijn. Aangezien ik eerder al in een stuk van het bos was gaan lopen, wist ik al dat dit 16 tamelijk zware kilometers zouden worden. Je maakt namelijk veel hoogtemeters (die je gelukkig ook wel weer naar beneden loopt). Er was ook de mogelijk om het parcours te wandelen, dus de eerste kilometers had ik wat last van wandelaars die niet al te vriendelijk opzij wouden gaan.

Daarna kwam de echte trailervaring pas. Daar waar ik als asfaltvreter op grote events in één grote massa van start tot finish loop, liep ik op deze trail bijzonder alleen. Op zich ook wel eens een andere ervaring, maar ik verkies toch liever de meute. 😉 Onderweg zie ik regelmatig wel een andere loper (waaronder Wess en zijn hondje, hoe leuk!) en gelukkig was het parcours ook heel goed bewegwijzerd. Ik besluit ook om niet te veel naar mijn tempo te kijken, het bos is op veel stukken heel dicht bebost waardoor het gps-signaal niet al te betrouwbaar is.

Ondanks het feit dat ik op een rustig tempo loop, vliegen de kilometers door het uitdagende parcours wel snel voorbij. De laatste kilometers richting het centrum loop je dan in de ‘gewone omgeving’ zoals een park en een woonwijk. Ik zie dat mijn tempo eigenlijk best wel heel goed ligt en dat ik wel een goede tijd op deze 16KM ga kunnen neerzetten (technisch gezien dan weer geen 10 Miles tijd, gezien de ontbrekende 100 meter 😉 ). Toch merk ik dat ik door te wisselen van de zachte bosgrond naar harde asfalt toch weer die zeurende voel opkopen van de blessure. Ik besluit dan ook om even terug te wandelen, maar zet door tot het einde. Doordat ik in het bos zo goed doseerde, slaag ik erin om de laasste kilometers toch nog wat gas bij te geven. Zo loop ik over de eindmeet in 01:30:55 Moe maar voldaan, en met een eerste trailervaring keer ik weer naar huis.

DWARS DOOR MECHELEN, EEN NIEUW PR OP DE 10KM

Nog een weekend later, stond alweer de volgende wedstrijd op de planning: Dwars Door Mechelen. Mijn huidige PR liep ik op The Tessenderlo Classic in juli, ik liep toen over de eindmeet in 53:04. Zou ik dit nu kunnen verbreken? Het weer leende zich er zeker en vast toe. Als proef op de som besloot ik ook om mijn nieuwe Nike Vaporfly’s te testen. Samen met Aurelie ga ik vooraan in het startvak staan. We hebben beiden namelijk een eindtijd voor ogen die we willen halen. Voor mij was deze sneller dan 53 minuten.

Het startschot klinkt en ik schiet weg. Ik weet al we het grootste deel van het parcours langs de Dijle zullen lopen. Daarna lopen draaien we om en lopen we terug richting in het centrum om daar de laatste kilometers af te leggen. Ik lijk onderweg te vliegen en weet dat ik sowieso zal finishen met een nieuw PR. De laatste drie kilometer krijg ik het toch moeilijk, door de hoge gebouwen voelt het plots veel warmer aan en ook de kasseien maken het moeilijker om een snel tempo vast te houden.

Ik haal de pacer van 50 minuten in en zie dat hij ook een bandje van Berlijn draagt. Ik knoop een gesprek met hem aan (lees: ik stoot wat woorden uit tussen het gehijg). De laatste halve kilometer merk ik dat ik toch nog een tweede adem heb gevonden en laat ook de pacer achter mij. Ik vlieg de finish over in 48:49. De eerste wedstrijd, na de 7,5KM Ladies Run in Valencia, die ik onder de 05:00 min/km liep. En dat voelde heerlijk.

Het raceverslag van Aurelie kan je hier lezen!

EINDHOVEN HALVE MARATHON, LEKKER WARM ZEG

Ook dit jaar stond ik weer aan de startlijn van de halve marathon in Eindhoven. Wederom last minute beslist, wederom met loopbuddy Tom naast m’n zijde. Het enige verschil? Het. Enorm. Warme. Weer. Daar waar het vorig jaar miezerde bij ongeveer 17 graden, scheen nu de zon volop bij 25 verschroeiende graden. Met de marathon van Brussel in het zeer nabije vooruitzicht, besluit ik dan ook om me niet kapot te lopen om mijn PR van mei te verbreken.

Ik ga dus rustig van start en zorg ervoor dat ik bij elke waterpost voldoende drink. Ik word onderweg ook nog aangemoedigd door Anke van #teamannemerelrunsNYC2017. Gezellig! Het blijft lekker warm en ik tel af naar het 15KM-punt. Dan lopen we immers door een bos, dus met andere woorden: schaduw. Net zoals vorig jaar herinner ik me ook dat de laatste kilometers in het centrum best krap zijn. Het is fijn dat er veel mensen supporteren, maar ook dit jaar krijg ik hetzelfde benauwde gevoel, zeker door de extra hitte.

Uiteindelijk versnel ik nog de laatste kilometer. Ik liep over de eindmeet in 01:55:58. Geen nieuw PR, maar wel m’n tweede beste tijd op de halve marathon, en drie minuten sneller dan vorig jaar. Kortom: een laatste goede training voor de marathon van Brussel.

De Leuven Nature Trail en Dwars door Mechelen liep ik op uitnodiging van de NN Running Club.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s