Body- en slowshaming bij (marathon)lopers

Vandaag wil ik het met jullie over een minder fijn onderwerp hebben. Maar ik heb er zeker en vast al mee te maken gehad, en ook in de wandelgangen bij collega-marathonlopers hoor ik dit steeds meer en meer terugkomen. Ik wil zeker ook niet beweren dat dit alleen voor marathonlopers zo is, want ik denk dat dit globaal onder lopers helaas steeds een meer en meer voorkomend fenomeen is. Body- en slowshaming.

Wat is dit nu eigenlijk? Bodyshaming is het kritiek geven op het lichaam van iemand door er openbaar een opmerking over te geven, of door het te vergelijken met het lichaam van iemand anders. Ook voor slowshaming geldt hetzelfde principe, maar dan heb ik het hier over het tempo waarmee iemand loopt. Kortom, je kan alvast afleiden dat dit geen twee fijne zaken zijn om mee te maken te krijgen. Maar ergens wordt het in de marathonwereld steeds meer en meer gedaan naar mijn gevoel.

Om jullie een paar persoonlijke voorbeelden te geven… Wanneer ik (met trots) aan mensen vertel dat ik marathons loop, werd al eens de opmerking gegeven ‘dat ik toch geen marathonlijf heb?’. Bij voorkeur gebeurt dit ook door mensen waarvan ik betwijfel of ze zelf al eens de loopschoenen hebben aangetrokken. Ik weet dat ik geen afgetrainde Keniaanse vrouw ben met de ideale lichaamsvorm om zo topsnelheden te halen. Dat zal ik (helaas) ook nooit worden. Maar waarom dan die opmerking? Alsof dat een voorwaarde is om marathons te ‘mogen’ lopen. Op dat moment was ik zelfs zo verbaasd dat ik er niet verder op ben (durven) ingaan.

Een ander voorbeeld gaat dan weer over slowshaming, waarbij er tijdens de marathon meeting voor de marathon van Berlijn een man de opmerking maakte dat het onaanvaardbaar is om meer dan vijf uur te doen over een marathon. Of een opmerking op sociale media dat er een ‘erecode’ bestaat dat je een marathon binnen de vier uur moet uitlopen, want waarom zou je jezelf dan anders pijnigen? Van waar komen deze ideeën toch?

Let me tell you something. Iedereen die een marathon wil lopen, moet hard trainen. Of je een marathon binnen drie, vier of vijf uur wil uitlopen, als je niet het beste van jezelf geeft tijdens je trainingen, haal je de finish niet. Sinds wanneer bestaat de trend om ervan uit te gaan dat niet iedereen die medaille waar je al maanden voor aan het trainen bent, niet zou verdienen? Iedereen die over de finish loopt heeft het gehaald, no matter binnen welke tijd dan ook.

Kunnen we niet stoppen met elkaar als marathonlopers te bekritiseren? Iedereen loopt een marathon met een bepaald doel, eender welke lichaamsvorm die persoon ook mag hebben. Iedereen een marathon loopt, krijgt van mij tonnen respect. We weten immers als marathonlopers ook allemaal dat het niet altijd even gemakkelijk is. Waarom zijn we dan niet een beetje liever voor elkaar? Ik vind dat alvast stof om over na te denken.

xoxo

Marianne

Marianne_Versie2 (64 van 111).jpg

Fotocredits: Wildflowerphtgrphy

4 gedachten over “Body- en slowshaming bij (marathon)lopers

  1. Volledig akkoord met jou! Goed dat je hierover schrijft.
    Bodyshaming heeft 2 kanten. Ik ben zelf zeer mager en ik krijg ook vaak te kampen met commentaar, die soms heel hard aakomt. Want als je skinny bent, gaan mensen er automatisch van uit dat je een heel groot eetprobleem hebt.
    Moesten alle mensen eens naar zichzelf kijken om te beginnen en niet constant anderen bekritiseren…
    Weet je, het heeft veel te maken met jaloezie, denk ik. Wees maar lekker trots op jezelf! X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s